Buurman Ber van de Weerdt

Actief in de buurt

Ber kent veel mensen in de buurt. Hij is actief in het verenigingsleven. “Ik ben al 30 jaar bij de ouderenvereniging en 25 jaar bij de carnavalsvereniging.” Toch spreekt hij zelden mensen over Chemelot. “Niemand praat daar echt over”, zegt Ber. “Heel veel mensen hier zijn van de mijnen. Daarvoor in de plaats kwam Chemelot, het is er gewoon. Ik lig niet wakker van wat daar zou kunnen gebeuren. Ik ben van mezelf vrij nuchter: overal heb je risico’s. Als iets moet gebeuren, gebeurt het. Maar zolang ik hier woon is er nog nooit iets gebeurd waarbij een omwonende het slachtoffer werd. Ik vertrouw erop dat ze de veiligheid daar op orde hebben.” 

Last van geluid

Toch ligt Ber wel eens wakker van Chemelot. “Sinds mijn hersenoperatie heb ik een vrij goed gehoor. Daardoor heb ik ’s nachts soms last van het geluid op Chemelot. Vaak is dat geruis. De ene keer zacht, de andere keer hard. Je hoort het ook als ze mensen oproepen, via de speakers op het terrein. En je hoort het fakkelen, met zo’n grote vlam.” Ber, die bijna 25 jaar operator was bij Sphinx, weet dat dit voor de veiligheid is: “Dan verbranden ze gassen om de druk te verlagen. Ik maak me daar verder niet druk om. Maar door die geluiden kom ik wel vaak moeilijk in slaap.” 

Open zijn over wat er gebeurt

Gemiddeld één keer per maand horen Ber en Jo ook de brandweer op Chemelot. “Daar heb ik geen last van,” zegt Ber. “Zolang de sirenes niet gaan, zal het wel goed zijn.” Soms leest Ber dan later in de krant dat er ergens op het terrein brand was. Van Chemelot zelf hoort hij nooit wat er gebeurd is. “Dat is jammer”, vindt hij. “Het zou goed zijn als ze daar open over zijn. Als ze ons, de buurt, achteraf uitleg geven: dit en dit is er gebeurd. En dit hebben we gedaan om het op te lossen.” Verenigingen uit de buurt zouden een rol kunnen spelen, denkt Ber. “Niet de ouderenvereniging, maar bijvoorbeeld de scouting en Jong Nederland. “Zij zijn nog fit in de benen en zouden folders rond kunnen brengen om informatie over Chemelot te verspreiden.”

Goed voorbereid?

Ber heeft zich nooit verdiept in wat er op Chemelot gebeurt. “Geen idee wat ze daar maken”, zegt hij. Een rondleiding op het terrein zou hij wel mooi vinden. Maar hij maakte nooit gebruik van die mogelijkheid. “Het leven gaat verder. Ik vond er nooit de tijd voor”, zegt hij eerlijk. Toch zou Ber best willen weten welke risico’s er zijn. Wat kán er gebeuren? En wat moet je dan doen? “Als nu de sirene zou gaan, zet ik de tv aan en L1 op”, vertelt hij. “En ik sluit ramen en deuren. Toen onze minister-president op tv zei dat we een noodpakket in huis moesten halen, heb ik direct een noodradio gekocht. Die kostte maar een paar tientjes en is ook handig om je telefoon op te laden als er geen stroom is. Er is altijd meer dan genoeg voorraad in onze kelder: water, groente, fruit, alles wat houdbaar is. Een keer per maand kopen we in en gooien we onze twee diepvriezen vol. Met al dat eten en drinken kunnen we een aantal weken vooruit. Ik denk zelfs maanden. Of ik daarmee nu écht goed ben voorbereid? Ik weet het niet.” Hij vraagt zich af hoe het zal gaan als er ooit echt iets aan de hand is op Chemelot. “Hoe lang moet je dan binnenblijven? En wanneer weet je dat het weer veilig is?”